به‌گزارش قدس آنلاین به نقل از المعلومه، «علی الفتلاوی» سیاستمدار عضو ائتلاف «بازسازی و توسعه» عراق گفت: توافق امضاء شده در مکه بین ریاض، آنکارا و اسلام‌آباد فاقد انسجام در دیدگاه‌های طرف‌های سه‌گانه است. ترکیه، تحت ریاست «رجب طیب اردوغان» در تلاش است تا نفوذ خود را در جهان عرب گسترش دهد، مشابه کاری که در سوریه انجام داد، در حالی که عربستان سعودی رویای بلندپروازانه‌ای برای تسلط بر خاورمیانه در سر می‌پروراند.

این سیاستمدار عراقی تصریح کرد: از سوی دیگر، پاکستان از زبان نخست‌وزیر خود خواستار ایفای نقشی روشن در مقابله با رژیم صهیونیستی شد که این نشان‌دهنده واگرایی آشکار در جهت‌گیری‌هاست. این تناقض آشکار در دیدگاه‌های امضاءکنندگان این توافق‌نامه به طور کلی برای آمریکا خوشایند نخواهد بود.

الفتلاوی گفت: اختلاف منافع و خواسته‌های طرف‌های این توافق، عامل اصلی فروپاشی آن در سریع‌ترین زمان ممکن خواهد بود.

در همین ارتباط ، خبرگزاری رویترز گزارش داد که این توافق، جزئیات تعهدات هر کشور و نوع اقدام نظامی مورد انتظار در صورت حمله به یکی از اعضا را مشخص نکرده است؛ موضوعی که از نخستین پرسش های جدی درباره آینده آن محسوب می‌شود.

به‌گزارش قدس، جمعه ۱۶ مرداد ۱۴۰۵، ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان یک «پیمان دفاعی» برای دفاع از یکدیگر در برابر تجاوزات خارجی امضا کردند؛ پیمانی که طبق گفته کارشناسان و تحلیلگران سیاسی و نظامی چندان سفت و مستحکم به نظر نمی‌رسد چراکه هر یک از آنها با انگیزه‌های متفاوتی به آن پیوسته‌اند.

این توافق با حضور محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی، رجب طیب اردوغان رئیس جمهوری ترکیه و شهباز شریف نخست وزیر پاکستان امضا شده و طبق گفته امضا کنندگان هدف از این توافق، تقویت بازدارندگی جمعی در برابر هرگونه اقدام تجاوز کارانه و توسعه همکاری دفاعی میان سه کشور است و هرگونه حمله مسلحانه علیه یکی از اعضا، حمله علیه همه اعضا تلقی خواهد شد.

این توافق که به نام شهری که در آن به امضا رسید، «توافق دفاع مشترک مکه» نام گرفته است، در شرایطی منعقد می‌شود که منطقه درگیری تنش‌های نظامی بی‌سابقه و فزاینده‌ای است و همین مساله در نگاه اول امضای این پیمان دفاعی را توجیه‌پذیر می‌کند. با این حال نگاهی دقیق‌تر به تحولات منطقه‌ای، بین‌المللی و همچنین تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که این توافق صرفا با انگیزه‌های دفاعی بسته نشده و هر کدام از این سه کشور با نیات و انگیزه‌های متفاوتی وارد این ائتلاف به اصطلاح نظامی شده‌اند که لزوما ارتباط مستقیم چندانی هم با دغدغه‌های دفاعی ندارد!